Chris van de Wijgaert schrijft warme, sfeervolle cosy crime met zijn directe leefomgeving als setting, maar met een blik op de wijde wereld. Zijn verhalen spelen zich af… Wacht een momentje , vanaf hier neem ik het zelf wel over!

Hey, beste lezers , de Chris hier. Het is juist dat ik verzot ben op het genre. Mijn grote voorbeeld is Agatha Christie; zij heeft het cosy ‑ crime ‑ format als geen ander vormgegeven. Hier stopt de vergelijking. Ik probeer een eigen invulling te geven aan het genre, met originele plots die voldoen aan alle spelregels ervan: geen expliciet geweld, een kleine groep verdachten in een gesloten gemeenschap zoals een dorpje, een camping, een vereniging. De lezer krijgt dezelfde aanwijzingen als de detective en wordt uitgedaagd om de dader te ontmaskeren vóór de ontknoping. Mijn “Hercule Poirot” is Jef Vandepoele , een actieve jong- gepensioneerde die met zijn scherp observatievermogen, zijn helder inzicht in de menselijke natuur en met een vleugje subtiele humor elk onderzoek als een nieuw avontuur verwelkomt.

Ik tracht verhalen te schrijven met personages en situaties die herkenbaar zijn , met ontknopingen die zowel logisch als verrassend zijn. Wanneer ik niet schrijf, sta ik aan de kookpot, mijn andere hobby. Ga maar even kijken naar www.creatief-koken.be en je zal het merken. En als ik niet schrijf of kook, dan is er veel kans dat ik samen met Linda Vandekerkhove, mijn lieve echtgenote aan het rondtoeren ben in onze camper. Ik vind steeds opnieuw inspiratie in mijn directe omgeving , waar ik ook ben, thuis, aan zee of in het buitenland. Mijn ambitie is om de Bosduin Mysteries verder uit te werken tot een reeks verhalen waarin sociale dynamiek, mysterie, spanning en warme gezelligheid centraal staan. Zo van dat soort boeken dat ik ook graag zou lezen als ik ze niet zelf geschreven had. Toch een beetje Agatha Christie- achtig dus…

Chris van de Wijgaert